درون خاموش

سلام

اومدم از حسم از درونم بگم از مهربونیهایی که درونم خاموش شدن ...

حس خفگی دارم ... دنیا کوچیک شده ،چقدر مسخره است .

این روزها ارامشم در کنار خدا و تو خونه خودمه ....

دلم نمی خواد برم بیرون ....یعنی دلم نمی خواد با کسانی که تو زندگیم دخالت می کنن رفت و امد کنم .

تنها بودن رو ترجیح می دم .... اینکه بین یه جماعتی گیر کرده باشی و نتونی حرف بزنی ، از درون پوچت می کنه ....

اگه این متن رو می خونی نذار هیچ حرفی تو دلت بمونه ...ناراحتیت روبگو به دیگران لازم نیست بی احترامی کنی فقط دردت رو بگو ...ناراحتیت رو بگو ....من نگفتم و از درون جسمی و روحی از هم پاشیدم ...

دلم هوای ازاد می خواد یه پیاده روی طولانی بدون حضور ادمهای این دنیا ...زیر بارون که هر چقدر از چشام می باره ، بارون حلش کنه و خدا بغلم کنه ....

همین فقط یه فنجون ارامش نیاز دارم ... من برای ادامه زندگی ، برای رسیدگی به زندگیم و دختر کوچولوی مهربونم نیاز دارم به ارامش ، به وجود خدا ....

خدای مهربونم تو اروم دلمی خودت دلم رو اروم کن ....خودت بغلم کن کنارم باش نذار تهی بشم ...بدون تو تحمل این چیزا برام سخته ...