lovelly

خلوتِ دل زندگی در کنار خدا می چسبه .... درون خاموش سلاماومدم از حسم از درونم بگم از مهربونیهایی که درونم خاموش شدن ...حس خفگی دارم ... دنیا کوچیک شده ،چقدر مسخره است . این روزها ارامشم در کنار خدا و تو خونه خودمه ....دلم نمی خواد برم بیرون ....یعنی دلم نمی خواد با کسانی که تو زندگیم دخالت می کنن رفت و امد کنم . تنها بودن رو ترجیح می دم .... اینکه بین یه جماعتی گیر کرده باشی و نتونی حرف بزنی ، از درون پوچت می کنه ....اگه این متن رو می خونی نذار هیچ حرفی تو دلت بمونه ...ناراحتیت...

سلام خدای مهربونم....تا حالا ذهنتون رفته روی حالت خاموشی؟؟ نه می تونه به چیزای مثبت فکر کنه نه به چیزای منفی  ..  من هر چند وقت یه بار اینجوری می شم.....کاششششش..... کاششششش.... ادما همه با هم دوست بودن.....از اون دوستا که، به امر و نهی نمی کنناز اوناش که به فکر هم احترام می ذارن.... از اونا که به حرفا و دردِ دلای هم گوش می دن و سرکوبت نمی زنن. سرزنشت نمی کنن. و بازم مثل کوه پشتتن و دلداریت می دن...اینکه همه می خوان اطرافیانشون تغییر بدن تا دوستشون داشته باشن..... اصلا و ابدا قشنگ...